امام حسین(ع)
قمرش ریخت به هم دید افتاده شبیه پسرش ریخت به هم
تا سپاهش افتاد دست بگذاشت به روی کمرش ریخت به هم
خواست جمعش بکند دید او ریخته در دور و برش،ریخت به هم
تا سه شعبه پیچید خورد بر چشمی و چشم دگرش ریخت به هم
سینه اش وقتی که نیزه ای رفته فرو تا جگرش،ریخت به هم
تا که با سر افتاد تیر بیرون زده و پشت سرش ریخت به هم
منم و شور تو و این دل سرگردانی
که اسیرت شده با جذر و مدی طوفانی
به سر تخت سلیمان به طلا نقش شده
هرکه افتاد به خاک تو کند سلطانی
علّت اوّل دیوانگی ماست حسین
عقل افتاده در این نام به سرگردانی
دام زنجیر نگردد دل دیوانه ی ما
شعله ای نیست که خاموش شود حیرانی
دوباره شعله بر اين سينه ي حزين افتاد
كه باز بر جگرت داغِ آتشين افتاد
نسيم بوي گُل آورد،
چشمِ تو خون شد
گمان كنم كه دلت يادِ لاله چين افتاد
به روضه ديدنش از تو
شنيدنش از ما
چه ديده اي كه به پيشاني تو چين افتاد
هميشه سجده ي ما رو
به روي شش گوشه است
هزار شكر كه بر تُربتش جبين افتاد
دلِ شكسته ي ما خرجِ
كاشيِ حرم است
به لطفِ توست كه اين آينه زمين افتاد
مولف تاج العروس نویسد که : شبر بر وزن بقم و شبیر بر وزن قمیر یا امیر و مشبر بروزن محدث نام پسران هارون نبی بوده است و پیامبر اسلام ( ص ) حسن و حسین و محسن را با این سه نام خوانده است