حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

آن بیعتی که مرد و زن کوفه بسته اند
حتی به هفته ای نریسده شکسته شد

دیروز از وفا همگی دست داده اند
امروز مسلمت زجفا دست بسته شد
------
کوچه به کوچه میروم و میزنم به سر
کوچه به کوچه میروم و گریه میکنم

از شرم نام خواهرت ای خاک برسرم
چون شمع آب میشوم و گریه میکنم
------
خانه به خانه گشته ام وباز دیده ام
هر سینه ای ز حیله و نیرنگ پر شده

پیداست از بلندی دارالعماره اش
هر بام جای گل فقط از سنگ پر شده

ادامه نوشته

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

حضرت مسلم(ع)

 

ياكريم غریب این شهرم

که جدا مانده ام زلانه خود

کوچه گرد غریبم و راهم

ندهد هیچکس به خانه خود

 

سر دارالاماره ام اما

چشمهایم هنوز منتظر است

سر دارالاماره میبینم

کاروانی غریب دربه در است

 

به سلامی که بر همه گفتم

کس جوابی نداد در این شهر

غیر طوعه کسی به دستانم

ظرف آبی نداد در این شهر

 

از دل دشتهای تفتیده

حال و روزم ببین بیا برگرد

جان طفلانِ من به کوفه میا

جان ام البنین بیا برگرد

ادامه نوشته

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)
نیمه ای می گذرد و از شب و سرگردانم
                                                      چشمم احیا دارد
خانه ای نیست پناهم دهد و حیرانم
                                                      کوفه غم ها دارد
شرمگینم که تو را خوانده ام این جا برسی
وای از آن روز که با دختر زهرا برسی
                                                تک و تنها برسی
                                                                        چه تماشا دارد
نخل این شهر همه نیزه خونریز شده
                                                 وقت پاییز شده
حرمله گفته که تیرش چقدر تیز شده
                                                  سر دعوا دارد
وای از آن روز که از بام سرت می سوزد
جگرت می سوزد
بر سر نیزه کنارت پسرت می سوزد
                                                  جگرت می سوزد
تا که خاکی نشده معجر زینب برگرد
تا نخورده است به قاسم سم مرکب برگرد
تا تن اکبرت از زخم ز هم وا نشده نيزه ها جانشده
پشت خیمه بدن طفل تو پیدا نشده
تا که مشک و علم و خود و علمداری هست
                                                  آبروداری هست
بعد عباس، غم و کوچه و بازاری هست
                                                  کوفه سودا دارد
جان زهرا برگرد   جان مولا برگرد
(حسن لطفی)

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

حضرت مسلم(ع)

پیک مجروح تو شرمنده ات آقا شده است
یار آواره ات ای یار چه تنها شده است

عرق شرم منو اشک دو چشمان من است
اگر این شهر شبیه شب دریا شده است

تا که خاکی نشده معجر زینب برگرد
که برای حرمت کوفه محیا شده است

کوچه هایش چقدر مثل مدینه تنگ است
وای هر کوچه پر از روضه ی زهرا شده است

ادامه نوشته

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

_{حضرت مسلم ابن عقیل(ع)}

_{امروز محرمان حرم سایه ی سرم}

_{شام دهم زمان نفس های آخرم}

 

_{امروز بین حلقه شیران هاشمی}

_{شام دهم به حلقه زنجیر پیکرم}

 

_{امروز دخترک سر دوش عمو ولی}

_{شام دهم به گریه که عمه گل سرم}

 

_{امروز گرد چادرش را تکانده ای}

_{شام دهم به خون تو آغشته معجرم}

ادامه نوشته

شهادت حضرت مسلم(ع)

شهادت حضرت مسلم(ع)

تنها ترین شکسته دل این غروب شهر

آواره و پیاده و بی کس ترینم من

از بس غریب مانده ام اینجا که عاقبت

دادم دو طفل کوچک خود را به دشمنم

کوچه به کوچه می روم و می زنم به سر

کوچه به کوچه می روم و گریه می کنم

از شرم نامِ خواهرت ای خاک بر سرم

چون شمع آب می شوم و گریه می کنم

خانه به خانه گشته ام و باز دیده ام

هر سینه ای ز حیله و نیرنگ پر شده

پیداست از بلندی دارالاماره اش

هر بام جای گل فقط از سنگ پر شده

ادامه نوشته

شهادت حضرت مسلم(ع)

شهادت حضرت مسلم(ع)

اینجا هزار حرمله در انتظار توست

آقا برای آمدنت کم شتاب کن

رحمی به روز من نه به روز رقیه کن

فکری به حال من نه به حال رباب کن

رحمی نمی کنند عزیزم به هیچ کس

حتی به تشنه ای که فقط شیر خواره است

در کوفه ای که وعده ی سوغات مردمش

تنها برای دخترکان گوشواره است

اینجا نیا که آخر سر چشم می زنند

این چشم ها به قامت آب آورت حسین

ادامه نوشته

حضرت مسلم ابن عقیل(ع)

حضرت مسلم ابن عقيل (ع)

تشنه ام تشنه ولی آب گوارایم نیست

بین این قوم کسی تشنه ی آقایم نیست

هیچ کس نیست که سرگرم تماشایم نیست

نفسم مانده و جانی به سر و پایم نیست

 

من که شرمنده ام ای تشنه به اندازه ی شهر

چشم بر راه توام بر سر ِ دروازه يِ شهر

 

یک نفر بودم و یک شهر مرا زخم زدند

یک تن امّا همه از رسم و وفا زخم زدند

بی کس ام دیده ولی در همه جا زخم زدند

سنگ آورده و از بام و هوا زخم زدند

ادامه نوشته