یا شبیر

هر شب که آه تا به سحر گاه می کشم
با اشک شعله بر جگر ماه می کشم

تا باز هم به شِکوه نگویند بس کنم
آهسته گریه می کنم و آه می کشم

از رنگ سرخ بستر و از پیچ و تاب من
فهمیده زینبم غم جانکاه می کشم

تا اين درشكسته، به لبخند وا کنم
خود را به خاک این ره کوتاه می کشم

بازو اگر مدد کندم دور از همه
آب وضوی آخرم از چاه می کشم

با نیمه جانیم شب خود صبح می کنم
با درد سینه ام نفسی گاه می کشم

(حسن لطفی)